Waardering voor huis zonder glas

Je hebt een gezin met twee jonge kinderen en je wilt iets delen van Gods liefde in een land in Zuidoost-Azië. Dat valt niet altijd mee. Toch kun je ook een huis zonder glas steeds meer gaan waarderen.

In dit land zijn gevoelstemperaturen van rond de 40° C en een hoge luchtvochtigheid heel normaal. Er is slechts 50% van de benodigde elektriciteit beschikbaar en het is gewoon dat er bepaalde dagdelen en heel soms een hele dag geen elektriciteit is.

Al die omstandigheden horen bij het leven van alledag voor dit gezin, dat onderdeel uitmaakt van een WEC-team dat bestaat uit meerdere zendingswerkers die allemaal werkzaam zijn in dit Zuidoost-Aziatische land. Toch blijven ze positief: “Ondanks dat het aanpassen soms heel vervelend is, realiseren we ons dat we het alsnog heel goed hebben in vergelijking met de meeste lokale bewoners.”

Op huizenjacht
Dat ontdekten ze ook weer toen ze na een tijd van verlof in Nederland terug keerden naar Zuidoost-Azië. Ze hadden het plan gemaakt om naar een ander huis om te kijken. Hun huidige huis was namelijk enorm stoffig, doordat het zich bevond tussen twee rode, onverharde wegen. En glas in de ramen, dat hadden ze niet! Op zoek gaan naar een ander huis betekende echter dat ze er letterlijk op uit moesten trekken. Woningsites als in Nederland zijn er niet en vaak is het internet niet up-to-date.

Deze zoektocht heeft het gezin laten zien dat hun huis, en vooral ook de tuin, nog helemaal niet zo gek was. Ze kregen meer waardering voor hun huis en ook hadden ze minder last van het stof. Iemand uit hun kennissenkring had hiervoor gebeden. Hun huurbazin was ineens bereidwillig om reparaties aan de woning uit te voeren. Het werd zelfs mogelijk dat er airco’s geplaatst konden worden. Een welkome aanvulling bij zulke hoge temperaturen!

Ministry
Het werk van dit gezin in dit land bestaat onder andere uit onderzoek, netwerken en het bezoeken van bestaande bedieningen. Ze doen dat biddend, in geloof dat God hen op het oog heeft met de gaven en talenten die Hij hen zelf heeft gegeven. Taalstudie is ook een belangrijk onderdeel van hun weekprogramma. En de vrouw des huizes verlangt ernaar om ook iets te kunnen betekenen in het leven van jonge lokale christenen: op persoonlijk-, huwelijks- of gezinsgebied.

Visum-uitdagingen
Voor iedere zendingswerker is het zoeken naar manieren om een visum te krijgen om te mogen leven in dit land. Zo ook voor dit gezin. Ze verblijven momenteel in het land op een ‘werkzoekend’ visum. Deze kan verlengd worden met een half jaar. Ze moeten daarvoor het land uit. Ze vertrouwen erop dat duidelijk zal worden op welke specifieke bediening zij een visum kunnen krijgen. Dit is wel een zaak van gebed!

Gebed centraal
Gebed vindt het team sowieso heel belangrijk voor het werk in dit land. Het team neemt daar ook de tijd voor, naast de gewone teammeatings. Ze richten zich op God, zingen en luisteren naar liederen en nemen de tijd om God te prijzen en te luisteren naar Zijn Woord. Het zijn echte tijden van aanbidding en luisteren, in plaats van een lijst met gebedspunten voor te leggen aan God.

Onlangs hield het team in dit land een gebedsretraite. Tijdens deze retraite was er tijd om te delen over de verschillende bedieningen en nam men de tijd om specifiek te luisteren naar God en om Zijn Woord te proclameren over de situaties waar een ieder in zit.

Bekijk de actuele vacatures van zendingsorganisatie WEC

Foto: TheUjulala – Pixabay

3xM verlegt koers

3xM gaat de komende jaren nieuwe accenten leggen. De organisatie wil naast evangelisatie meer inzetten op discipelschap. In gebieden waar het moeilijk is om bij elkaar te komen wil 3xM virtuele gemeenschappen creëren. En tot slot gaat Japan meer aandacht krijgen.

3xM vierde op 2 mei dat directeur Martien Timmer 30 jaar werkzaam was bij deze organisatie. Het jubileumfeest luidde de koersverlegging van de organisatie in. 3xM gaat uiteraard onverminderd door met het brengen van Gods boodschap van liefde en hoop in iedere huiskamer. Maar daarnaast vindt er de komende jaren een verdieping plaats. Aanhakend op Mattheüs 28:19 zegt Martien: “We willen niet alleen het evangelie verkondigen, maar mensen ook discipelen. Dit betekent meer nazorg. We gaan nog meer programma’s uitzenden, die helpen bij het volgen van Jezus.”

Meer internet
Ook gaat 3xM in moeilijk toegankelijke gebieden, waar geen kerken zijn of waar het moeilijk is om bij elkaar te komen, virtuele gemeenschappen creëren. Christenen kunnen bijvoorbeeld online dan toch samenkomen. “Sowieso zullen we vaker gaan inzetten op internet en sociale media.”

Japan
Een ander speerpunt van 3xM is onderzoek doen naar de mogelijkheden om in Japan meer het Evangelie te verkondigen. Niet alleen via de tv, maar ook via diverse online kanalen. In Japan is slechts 1% van de bevolking christen. Het is een land waar harmonie vooropstaat. Maar ook het buitensluiten van alles wat vreemd is, waaronder het in zijn ogen westerse christelijke evangelie.

“Gebed, een goede voorbereiding en het werven van financiën om kansen optimaal te benutten, zijn dus belangrijk. Maar we doen het graag. Want Gods liefde sluit ook Japanners in!”

Vier jaar reizen
Martien Timmer heeft maar liefst 250 reizen voor 3xM gemaakt; dat is zo’n vier jaar van zijn leven (ruim 1400 dagen). Zijn vrouw Wilma heeft hem dus heel wat jaren moeten missen, maar heeft hem altijd onvoorwaardelijk gesteund. “Ook daar ben ik dankbaar voor”, zegt Martien. “Het is voor ons nooit een offer geweest. Want je krijgt er zoveel voor terug!”

Miljoenen mensen
Jaarlijks bereikt 3xM meer dan 20 miljoen mensen in 14 landen. Dat vertaalt zich in duizenden reacties per jaar van mensen uit de hele wereld, die geraakt zijn door uitzendingen van 3xM. Martien noemt een voorbeeld, van een moslim uit Kaboel (Afghanistan), die vroeg: “Ik wil meer weten over Jezus. Kunt u mij helpen?” “Dat raakt me. De nood is hoog.”

Bekijk de actuele vacatures van zendingsorganisatie 3xM

Beeld: 3xM

Tientallen overtredingen van Russische anti-evangelisatie wet

Sinds 2016 zijn de Yarovaya-wetten van kracht. Deze Russische wetten verbieden om buitenstaanders (ongelovigen) uit te nodigen om zich bij een ander geloof aan te sluiten, zowel online als bij je thuis. Alleen met een overheidsvergunning kunnen geregistreerde religieuze organisaties en hun gelovigen evangeliseren in aangewezen kerken en religieuze plaatsen.

Evangelische protestanten worden beperkt door de controversiële anti-missionaire wetten van het land, meldt de Amerikaanse website Christianity Today. Meer dan de helft van alle vermeende schendingen in 2018 kwam uit de evangelische hoek. In januari 2019 werden twee baptisten gestraft voor het delen van hun geloof bij een bushalte. 159 personen en organisaties werden volgens de statistieken van Forum 18 vervolgd vanwege het belijden van het geloof in de openbare ruimte. Daarvan waren 50 pinkstergelovigen en 39 baptist. Wetsovertreders krijgen een boete die begint bij 5000 roebel (€75) per persoon tot 50.000 roebel (€ 750) voor organisaties.

Bert Dokter, directeur bij Mission Possible, heeft al ruim twintig jaar ervaring met sociale hulpverleningsprojecten in Rusland. Voor zijn werk heeft hij veel contact met voorgangers en kerken. Hij heeft tot nu toe geen last gehad van deze wetgeving en ziet geen grote problemen om het werk voor te zetten. Maar af en toe hoort hij wel van incidenten. Hij weet dat er tijdens de wereldkampioenschap voetbal evangelisatie-activiteiten zijn geweest.

Foto Pixabay – Burs70

Zendelinge Hannah werkt onder de Bedoeïnen. Ze is happy single, moeder en vangt loslopende katten

Al ruim zeventien jaar werkt de 45-jarige Hannah in een Arabisch land in het Midden-Oosten. OnMission.nl bevroeg Hannah over haar werk onder de Bedoeïenen. Ze praat onafgebroken en het ene verhaal volgt het andere op, met als resultaat een lang artikel.

Je hebt een aparte hobby, loslopende katten vangen.
Ik woon vrij geïsoleerd, ver van de steden en vang straatkatten op. Mensen hebben de katten om muizen te vangen, maar op een gegeven moment zijn er te veel en dan worden ze op straat gezet of in een ander dorp gedropt. De nestjes met kittens liggen soms op onze stoep. Als ik naar de stad ga, neem ik ze mee om ze bij een asiel achter te laten.

“Via de katten ontmoet ik veel mensen.”

Het mooie van de kattenhobby is dat ik veel mensen ontmoet en daarmee mijzelf en mijn geloof kan delen, bijvoorbeeld door te praten over de zorg voor de schepping en de verantwoording die we hebben. Mijn werk is dus niet vanachter een bureau, vaak ren ik door de woestijn en dat schept een andere band met mensen.

Je bent niet getrouwd. Hoe is het om te leven in een Arabische cultuur als alleengaande vrouw?
Ik vind het zelf ideaal om single te zijn. Dat komt omdat ik er de voordelen van zie. Zo ben ik erg flexibel en ben ik overal welkom. De mannen hier willen geen andere mannen bij hun vrouwen of dochters in de buurt hebben. Als alleengaande vrouw ben ik geen bedreiging voor hen. Qua kleding moet je altijd rekening met de cultuur houden. Ik draag bijna altijd een hoofddoek en jurk en glimlach niet naar mannen, omdat dat verkeerd opgevat kan worden.

Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik niet getrouwd ben. Voor God en mijzelf is trouwen geen moeten of een doel. Het is niet het belangrijkste in het leven. Ik zie ook veel wrange vruchten van gehuwden, vooral hier: ongelukkige vrouwen, scheve huwelijken of scheidingen. Veel jonge meiden ervaren een druk om te moeten trouwen, terwijl ze dat niet willen omdat er weinig goede mannen te vinden zijn. Veel mannen zijn vaak afwezig, zijn lui, lachen hun kinderen uit of geven ze opeens een draai om de oren.

Je bent niet getrouwd en hebt toch een zoon. Hoe zit dat?
Ik heb niet zo heel veel met kinderen. Ik dacht ook dat kinderen helemaal niet bij mij pasten, omdat ik er geen tijd voor had. Toch heeft God het zo bestuurd dat ik al vijf jaar voor een zevenjarig meervoudig gehandicapt jongetje Mohammed mag zorgen. Ik vond hem terwijl hij als nul-jarige door de woestijn kroop. Inmiddels verzorg ik hem al jaren. Zijn biologische moeder heeft psychische problemen en zijn vader heeft zijn moeder verlaten en inmiddels een andere vrouw.

Veel tijd liefde en aandacht zijn in hem gaan zitten. Ik zou hem graag willen adopteren, maar dat is volgens de islam niet toegestaan. De Moslim-oplossing is dat ‘dit soort kinderen’ ondergebracht worden bij een weeshuis of familie, maar vaak geen goede zorg krijgen. Het wonderlijke is dat ik door de zorg voor ‘Mo’ snel aansluiting heb bij mensen die ook een gehandicapte zoon of dochter hebben. Er zijn hier veel gehandicapten doordat mensen veel binnen de familie trouwen.

Je werkt op een kliniek, maar onlangs werd de medische post gesloten. Hoe ga je daarmee om?
Pasgeleden is de kliniek gesloten. Van mijn collega, een arts, werd plotseling zijn visum ingetrokken en hij is van wezenlijk belang voor de voortgang van de kliniek. Hij moest het land verlaten. Zelf leef ik al jaren met het idee dat mijn visum opeens kan worden ingetrokken en ook ik moet gaan. Het is altijd spannend als na een buitenlandse periode ik weer in het land mag komen. Uiteindelijk is bijna het hele medische team vertrokken vanwege niet-verlengde visa, maar is mijn visum wonderlijk genoeg wél verlengd. Dat betekent dat ik mag blijven. Ik vraag mezelf dan af: ‘Wat wil God mij hiermee zeggen?’.

Dat de kliniek ineens stopte was nogal abrupt, heftig en verre van leuk. Ik moest de spullen van de kliniek inpakken én mijn persoonlijke spullen. Naast mijn werk was ik ook mijn huis en vrienden kwijt. Dat is hard. Echter God is soeverein. Uiteindelijk is het Zijn plan en ik ben daar onderdeel van. Vaak ga je Zijn plan pas achteraf begrijpen. Doordat je al jaren ervaring hebt, ga je steeds meer ervaren: ‘Het zal Zijn bedoeling wel hebben.’ Veel dingen gaan anders dan je vooraf bedenkt.

“Als je de zending in gaat, weet je dat je nooit helemaal gesetteld bent.”

Momenteel heb ik een eigen kamer ergens anders, zodat ik rust heb en dingen van de afgelopen periode kan verwerken. Ik heb meer tijd om (Bijbel) te lezen, te wandelen en inspiratie op te doen voor een nieuwe visie, want ik houd van de Arabische bevolking. Daarnaast zoek ik nieuwe medewerkers en zorg ik voor Mo.

Je visum is verlengd terwijl collega’s hun visa niet kregen. Wat denk je dat God je zegt?
Ik stel mezelf vaak die vraag: ‘Wat wil God door deze situatie aan mij zeggen?’ Als ik met vrienden de situatie bespreek, een preek luister of een lied zing, dan kom ik al snel tot de conclusie: Bedoeïenen zijn nog onbereikt. En er is heel veel goodwill van de lokale bevolking, die vragen of ik terug wil komen. Kom alsjeblieft naar ons toe, helpt ons. Dus denk ik dat God zegt dat ik terug moet gaan om verder te gaan waar ik gebleven was. En zo proberen we nu een nieuw ziekenhuisteam op te zetten (kijk voor de vacatures op OnMission.nl). Als God deuren sluit, opent Hij vaak ook weer nieuwe. Dat is echt bijzonder.

Kun je iets vertellen over de bedoeïenen-cultuur?
Er is een enorme technische generatiekloof. Aan de ene kant heb je de jongeren, die volop weten wat er zich in de wereld afspeelt, via de mobiele telefoons. Geweld en bloot en andere westerse of radicale denkbeelden beïnvloeden hen enorm. Veel van hen gebruiken drugs en roken op jonge leeftijd. Aan de andere kant van de generatiekloof je heb je de volwassenen die vaak analfabeet zijn. Ze kunnen niet kunnen lezen of schrijven. Ze weten niet hoe gevaarlijk en verslavend drugs zijn of hoe je met social media moet omgaan.

“Zoonlief spuit zich suf, terwijl vader achter de schapen aanhobbelt.”

Internet zit vol met rottigheid en de verleidingen van Satan nemen toe. Er is veel werkloosheid, uitzichtloosheid en nutteloosheid. Een zomervakantie van drie maanden helpt dan niet echt tegen de verveling.

Een beetje deprimerende situatie. Is er hoop?
Jazeker is er hoop! Wij hebben Jezus en zijn voorbeeld heeft vele levens al veranderd in de geschiedenis. Een tiener en/of kinderclub zou zoveel impact kunnen hebben op de jonge generatie. Zelf heb ik nog maar weinig echte ‘resultaten’ gezien. Ik ben meer een ‘zaaier’.

Eens kwam een jonge vrouw bij de kliniek voor een ingreep. In een persoonlijk gesprek vertelde ze dat ze de enige ware God wilde leren kennen. Hoewel haar vader streng gelovig is (met lange baard) heb ik een serie Bijbelstudies kunnen doen. Simpelweg door haar vader te vragen of zijn dochter mij taallessen mocht geven. De lessen waren Bijbelverhalen die we samen vertaalden.

Je woont en werkt al ruim zeventien jaar in een heel andere culturele omgeving. Dat verandert je. Hoe bekijk jij de Nederlandse cultuur?
Ik zie een plat land met veel chique huizen. Mooi van de buitenkant, maar binnen is er vaak veel leegte. Ik zie in Nederland heel veel luxe. In wat mensen eten, in het meubilair dat ze hebben, in de kleding die ze dragen, in wat er allemaal is qua vermaak.

“Waarom zou je een dure escape-room betalen, terwijl je gratis een prachtige boswandeling kan maken. Ik snap zo’n keuze niet.”

Natuurlijk is er ook in Nederland armoede en zijn er voedselbanken nodig, maar ik denk niet dat dit in verhouding staat met de nood op veel andere plekken in de wereld.

Hoe ben je zelf veranderd in de afgelopen jaren?
Mijn woonsituatie heeft er aan bijgedragen dat ik dichter bij God ben gaan leven. Elke dag ‘wandel’ ik aan Zijn hand. Hij helpt mij door de gekste dingen heen. Bijvoorbeeld toen ik mijn ‘pleegzoon’ Mohammed vond. Een paar dagen ervoor dacht ik dat ik nooit voor een kind zou (kunnen) zorgen en toen vond ik hem en mocht voor hem gaan zorgen. Door het (pleeg)moederschap heb ik geleerd om te sterven aan mijzelf. Heb ik meer geduld en doorzettingsvermogen gekregen zodat ik 24/7 voor hem kan zorgen, terwijl ik dat niet voor mogelijk had gehouden.

“Als God je echt iets vraagt, geeft hij ook de kracht om het mogelijk te maken.”

Wat zou je willen zeggen tegen aanstaande zendelingen?
Denk goed na voordat je zo’n stap maakt. Ga met een organisatie weg en niet op eigen houtje. Word bij voorkeur niet alleen uitgezonden via een kerk, die heeft minder expertise en mankracht dan een zendingsorganisatie.

Mensen die bij ons op het veld willen werken moeten een organisatie en een thuisfrontcomité hebben. Als voorbereiding is het volgen van een Bijbelschool of een langere zendingstraining belangrijk, omdat het je karakter en geloof vormt. Je karakter is belangrijker dan vaardigheden. Het gaat er niet om dat je heel hoog opgeleid bent. We hebben juist mensen nodig die de verzorging in kunnen of kinder- en tienerwerk gaan doen, en vooral ook mensen die in de technische dienst of in tuinbouw kunnen werken.

Voel je je wel eens onveilig?
Over het algemeen voel ik me veilig. Maar veiligheid is ook relatief. Er kan altijd iets gebeuren, zeker als je met het uitvoeren van Gods wil bezig bent. Satan zit niet stil. Mijn Nederlandse vrienden denken dat het hier vaak gevaarlijk is, maar in Utrecht was onlangs ook een aanslag. Verkeer is een veel groter gevaar dan terrorisme. Over het algemeen wil de overheid voorkomen dat buitenlanders iets overkomt, omdat buitenlanders voor inkomsten zorgen via het toerisme.

“Veiligheid zit in de aanwezigheid van God, niet in de afwezigheid van gevaar.”

Toch probeer ik altijd op mijn ‘qui vive’ te zijn. Ik heb een veiligheidstraining gevolgd inclusief nagespeelde kidnap-scene. In de werkomgeving hebben we camera’s hangen, verschillende sloten op de deuren en andere veiligheidsmaatregelen. Ik vind het wel eens jammer omdat al die veiligheidsmaatregelen ook een bepaalde kloof tussen ons en de lokale bevolking veroorzaakt. Met Pasen en Kerst krijgen we politiebewaking. Het promoten van activiteiten doen we mondeling.

Wat was een moeilijk moment en waarom?
Heel veel jaren geleden heb ik een tijdje in een ander Arabisch land gewoond. Op een gegeven moment waren er rebellen die een staatsgreep pleegden. We dachten ‘daar merken we in de grote stad niet veel van. Voordat de kamelen-strijders bij ons zijn, zijn we een paar dagen verder.’

“De rebellen op kamelen kwamen niet, maar de bommen vielen een uur later precies op onze wijk”

Ik hoorde de bommen vallen en het kwam heel snel dichterbij. Ik kon nog net een berichtje naar Nederland sturen en vragen om gebed. Vlak daarna viel alles uit. Geen internet, geen telefoon, geen water, geen stroom. Ik heb toen veel gebeden, en dat is ook gebeurd vanuit de organisatie omdat ze lang geen teken van leven van mij ontvingen. Een stuk van een raket bleef steken in een matras in ons gebouw. Als Nederlander ging ik op een gegeven moment bij het raam kijken, om te kijken hoe het buiten is… dat moet je natuurlijk niet doen in zo’n situatie.

“In ons trappenhuis zaten mensen die uit een bus kwamen die beschoten werd.”

Terugdenkend is zo’n situatie surrealistisch. Op dat moment drong het niet helemaal tot me door. Drie dagen bleven we binnen. Daarna mocht je voorzichtig de straat op. Ik zag uitgebrande tanks. Thuis heb ik heel erg veel gezongen met mijn Amerikaanse huisgenoten. De liederen waren onze manier om tegen het kwaad te strijden. Juist op dat soort momenten ervaar je Gods nabijheid. Echt bang ben ik wonderbaarlijk niet geweest.

Hoe schijn jij je lichtje in een duistere omgeving?
Mijn werkplek is een verwijzing naar het christelijk geloof. Dat weten de mensen ook in de omgeving. Vooral Kerst en Pasen zijn aanleidingen om het verhaal van Jezus te delen. Het kerstverhaal heeft een makkelijker ingang omdat er ook een verhaal is rondom de geboorte van Mohammed.

“De kerstboom heeft niets met kerst te maken maar is toch een grote lokker”

Op de kerstboom komen veel mensen af en ze willen met de boom op de foto. Bij de boom kun je ook een verhaal vertellen. Een dennenboom heeft eeuwig groen. Met kerstcadeautjes zijn we wat terughoudender, het verhaal vinden we belangrijker. Ik vind het ook waardevol om een feest te organiseren en op die manier mensen te trekken.

“Als buitenlander ben je altijd een buitenstaander.”

We ontmoeten in de kliniek heel veel mensen. Maar ook thuis als ik wondverzorging doe. Als buitenlander roep je ook vaak vragen over je af. Waarom ben je hier? Waarom ben je niet getrouwd? Jij gelooft anders, hoe zit dat? Er zijn altijd wel openingen om iets te delen. Bijvoorbeeld door kleurplaten met een boodschap mee te nemen voor de kinderen.

Hoe zie je de toekomst?
Qua bediening: soms lijkt het alsof het web zich steeds meer sluit. Overal in het Midden-Oosten wordt het moeilijker om voor lange termijn te wonen. Terwijl er veel lange termijn werkers nodig zijn. Maar een uitzetting zou mij niet tegenhouden om door te gaan.

“Als je in het ene land uitgezet wordt, kan je mogelijk in het andere land verder.”

In mijn gebied is geen lokale kerk. Ik ben nog steeds aan het zaaien en ik hoop dat het tot vrucht komt. Als ik eruit gegooid word, hoop ik dat lokale mensen opstaan en mijn rol overnemen. Of dat vluchtelingen uit Europa terugkomen en onder hun eigen volk Jezus verkondigen.

Tot slot, wat is je wens voor de bevolking?
Mijn wens voor de Bedoeïenen is dat er een beweging ontstaat van Jezus-volgers. Dat de families vanuit hun eigen cultuur, vanuit hun tenten en huizen Hem gaan volgen. Dat die groep zich als een olievlek verspreidt tot een beweging die niet te stoppen is. En dat gemeenschappen ten positieve veranderen.

Er is nog een hoop werk te verzetten. Bekijk de vacatures.

Tekst: In verband met veiligheid zijn namen gefingeerd en worden locaties niet met naam en toenaam genoemd. Foto’s: Pixabay – Midden-Oosten

Bid voor moslims tijdens de Ramadan

De Moslim-vastenmaand Ramadan start op maandag 6 mei en duurt tot en met dinsdag 4 juni. Voor Moslims is het een terugkerend ritueel waarin ze een maand lang tussen zonsopkomst en zonsondergang vasten. Tijdens de vastenperiode is er veel gebed van Christenen voor de aanhangers van de islam en ontdekken veel moslims (door dromen) de werkelijke betekenis van de profeet Isa.

OnMission partner Frontiers schreef een artikel over ‘De weg van islam tot Jezus’
De weg die een moslim aflegt om een volgeling van Christus te worden, is nooit recht en eenvoudig. Maar christenen met een moslimachtergrond vertellen dat er wel richtingwijzers zijn die zoekende moslims wereldwijd de weg naar Jezus wijzen.

De Koran als richtingwijzer
Eén zo’n richtingwijzer is de Koran. Veel moslims vinden het moeilijk om de Koran te begrijpen omdat deze in het Arabisch is geschreven, en niet alle moslims spreken Arabisch. Wanneer ze de Koran in hun eigen taal lezen, realiseren velen zich dat het geen antwoorden biedt op sommige van hun vragen noch de zekerheid biedt van hun redding. Een gelovige uit Zuid-Azië, die velen tot geloof in Jezus bracht, vertelde dat het lezen van de Koran in zijn eigen taal het begin was van zijn zoektocht naar verlossing, die eindigde in het overgeven van zijn leven aan Jezus.

Verhalen over de profeet
Een ander teken zijn verhalen over de profeet Mohammed. Moslims eren de profeet Mohammed, maar degenen die ijverig de Koran en de Hadith (verhalen over het leven van Mohammed) bestuderen, ontdekken moeiten en tegenstrijdigheden die hen aanmoedigen om een andere manier van geloven te zoeken.

Geweld
De recente aanslagen in Sria Lanka laten het (weer) zien. Veel gelovigen met een moslimachtergrond erkennen dat de islam al 14 eeuwen door geweld wordt gekweld. Het idee dat de islam een religie van vrede is, wordt verpletterd doordat moslims elke dag te maken hebben met oorlog en geweld. Wanneer we horen van het uitbreken van islamitisch geweld, moeten we eraan denken dat de meeste slachtoffers zelf moslim zijn en dat veel van deze moslims het geweld van vandaag de rug toekeren om de ‘Prins van de Vrede’ te gaan volgen

3 gebedspunten tijdens de Ramadan:

  • Bid voor moslims die vraagtekens hebben bij hun geloof, dat ze de mogelijkheid hebben om anderen te ontmoeten die ook dit proces hebben doorgemaakt en zijn uitgekomen bij Jezus.
  • Bid voor geleerden en onderwijzers, dat ze de islam bestuderen met een eerlijk en zoekend hart en dat ze de moed hebben om vragen te stellen.
  • Bid voor moslims die besluiten om Jezus te volgen, dat ze vriendschap en vrede zullen vinden in hun nieuwe geloof.

Bron: Frontiers Beeld: Pixabay

Vervolgde christenen vaak doelwit tijdens Pasen

Vervolgde christenen kijken met gemengde gevoelens naar de komende Paasdagen. Dat meldt Open Doors. Hoewel ze hopen op een mooi feest om de opstanding van Jezus Christus te vieren, is er juist tijdens feestdagen als Pasen en Kerst angst voor aanslagen. Voorgaande jaren waren er tijdens Pasen onder meer bomaanslagen in Pakistan, Egypte, Nigeria en Kenia.

Vorig jaar waren er incidenten in Oezbekistan, Irak, India en Egypte. In Egypte werden aanslagen voorkomen. Drie mensen waren van plan aanslagen te plegen op Koptische kerken waar Paasdiensten gepland stonden. Een Nederlandse zendelinge die liever niet bij naam genoemd wil worden zei: “Mijn Egyptische vrienden verboden me om naar de kerk te gaan met pasen. Dat zou een groot risico zijn voor mij, maar ook voor de andere mede-gelovigen. Als christen wil je graag samen het paasfeest vieren in de kerk, maar dat zit er voor mij niet in, vanwege de onveiligheid.”

In India werden vier christenen aangeklaagd voor het ‘aantasten van religieuze sentimenten’. Ze deelden christelijke boeken uit tijdens Pasen. Ze werden beschuldigd van pogingen om ongeschoolde mensen te bekeren tot het christendom. Er vonden ook twee aanslagen plaats in Tamil Nadu. Een pastor werd buiten zijn kerk overvallen. Daarnaast viel een bende van veertig mensen een Paasdienst binnen en begonnen ze christenen te slaan.

Open Doors vraagt om gebed voor de vervolgde kerk tijdens Pasen. Door gebed zijn we verbonden hen. Daarnaast is gebed voor alle zendingswerkers die pasen (willen) vieren, maar tactvol daarmee om moeten gaan.

Wereldwijde verbondenheid
De verbondenheid met christenen wereldwijd wordt ge-uit in onderstaande video. Christenen in de Syrische stad Aleppo staan te midden van verwoeste gebouwen het lied ‘Christus onze Heer verrees’ te zingen. Een bemoedigend getuigenis tijdens de paas-tijd.


Bron: Open Doors | Beeld: Unsplash

Leven in afhankelijkheid

Werken in de zending is vaak leven op basis van giften. Ook als je in Nederland werkt voor een zendingsorganisatie. Dat is een spannende stap. Hoe doe je dat? Boekhouder Sido deelt zijn ervaringen in onderstaande blog.

Vorig jaar stond voor mij voor een groot deel in het teken van het zoeken naar Gods weg voor mijn werk. Ik was op zoek naar een andere werkplek. Een kennis gaf mij de tip om contact op te nemen met WEC-Nederland. Hij had namelijk het idee dat deze organisatie wel een extra boekhouder kon gebruiken.

Begin augustus was er het eerste contact met WEC. Er was geen vacature voor een boekhouder op het kantoor. Toch kon ik aangeven waar ik naar op zoek was en ik deelde van het persoonlijke traject waar ik middenin zat. Wat ik mooi vond was de open houding vanuit WEC of God wellicht een bedoeling had met mijn komst naar het kantoor. We besloten om een maand later weer contact te hebben.

Leiding

Er kan veel veranderen in een maand. Vanwege interne veranderingen kwam er ineens wel een vacature vrij voor een boekhouder. Ik zag het zelf wel zitten en hier moest toch ook wel iets van Gods leiding in zitten? Omdat ik zelf nog in de eindfase zat van een ziekteperiode besloten we om een maand later weer contact te hebben. Er kwam toen meer ruimte om te verkennen wat ik zou kunnen doen en of het zou klikken met het team financiën. Ook kregen we het over de ‘beloningsbasis’: het leven van giften.

Zekerheid opzeggen

De wetenschap om volledig afhankelijk te zijn van giften baarde mij zorgen. Hoe moest dit nu? Ik heb een gezin met twee kinderen. Mijn vrouw werkt parttime, dus om rond te kunnen komen zouden we zeker nog meer inkomsten nodig hebben. Was het niet onverantwoordelijk om de zekerheid die we hadden op te zeggen en…afhankelijk te worden van giften? Een collega van WEC liet mijn vrouw en ik zien dat we ten diepste afhankelijk zijn van God. En dat is echt niet alleen in de zending!

Van nature ben ik erg berekenend. Ik heb geleerd om zekerheid te koppelen aan vastigheid. Wanneer je weet waar je aan toe bent. En dat je nog een aanzienlijke buffer op je bankrekening hebt staan. Ja, vertrouwen op God, dat had ik wel. Maar het liefst wel met ‘iets achter de hand’.

De stap gezet

Sinds 1 februari van dit jaar werk ik dan echt bij WEC-Nederland. Als gezin hebben we de stap gezet. Mijn vrouw en ik zijn een boek aan het lezen: ‘Overvloed, rijkdom & geld, leven in financiële vrijheid’ van Craig Hill & Earl Pitts. Mede met behulp van dit boek leren we stapsgewijs om al onze zekerheden los te laten en God te vertrouwen dat Hij geeft wat wij als gezin nodig hebben. We zijn niet afhankelijk van wat mensen aan giften geven, maar we zijn afhankelijk van God. Het kan zijn dat Hij daar mensen voor gebruikt die ons financieel willen ondersteunen. Maar dat is niet de enige manier.

Een tekst die ik al een paar keer heb mogen ontvangen en die mij bemoedigt staat in Filippenzen hoofdstuk 4: ‘Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat je nodig hebt en dank Hem in al je gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, je hart en gedachten in Christus Jezus bewaren’.

Foto: Steve Johnson – Unsplash

Maarten Kommers is avontuurlijk, flexibel, intuïtief, gezinsman en OMF-directeur

Maarten Kommers staat ruim twee jaar aan het roer bij zendingsorganisatie Overseas Missionary Fellowship (OMF). Een organisatie die zich richt op zendingswerk in Oost-Azië. Een ‘long read’-interview met de 40-jarige Maarten als directeur-bestuurder, maar ook als mensenmens.

Je bent directeur van OMF, hoe ben je daartoe gekomen?
Tijdens mijn studententijd kwam ik al in aanraking met OMF via een stage van mijn landbouwopleiding. Na mijn studie heb ik zes jaar gewerkt in het agrarisch onderzoek en advies. In 2008 zijn we als gezin namens de GZB uitgezonden naar Peru. Daar heb ik acht jaar gewerkt als organisatiedeskundige en toeruster van gemeenten. Toen we ons aan het oriënteren waren voor een remigratie naar Nederland kwam de vraag of ik directeur wilde worden bij OMF.

Hoewel een seculiere baan ook prima was geweest ben ik blij dat we verder konden in het zendingswerk. Ook al is het op een andere manier, bij een andere organisatie, in een ander werelddeel en in een andere functie. In het proces van afweging om deze functie aan te nemen hebben we nuchter gekeken, stapjes gemaakt, veel gebeden en gesprekken gehad. Steeds ging de volgende deur open. Samen met mijn vrouw Arine hebben we de keuze gemaakt om het leiderschap van OMF op ons te nemen. Ik ervaar dat ik een roeping voor de zending heb voor mijn hele leven. Nu roept God ons voor deze rol.

Ik ervaar dat ik een roeping voor de zending heb voor mijn hele leven.

Wat voor leiderschapsstijl heb je?
In Peru was ik een informele leider in een lokaal team. Als nieuwe directeur van OMF kreeg ik veel meer een formele rol. Ik moest mezelf opnieuw leren kennen en onderbouwen wat ik belangrijk vind en waarom. Het was zoeken naar een goede invulling van je rol en tegelijkertijd jezelf blijven. Ik heb een coachende en dienende leiderschapsstijl. De OMF-organisatie moet mensen dienen, niet anders om. Ik wil dat OMF-mensen op hun plek zitten. Een organisatie bestaat uit mensen en niet uit structuren.

Ik vind het wel eens lastig om de lange termijn visie te vertalen naar de praktijk van nu. Dat komt ook door mijn ervaring in Peru, waar je in de praktijk veel meer moet schakelen met een korte termijn focus en veel ad-hoc beslissingen. De Hollandse manier van plannen maken op middel(lange) termijn werkt daar niet. Dat heb ik toen moeten leren loslaten, maar moet ik me nu weer eigen maken. Het is een leerproces en ik probeer regelmatig de helicopterview te pakken zodat ik zie waar de organisatie behoefte aan heeft.

Ik zoek mijn eigen ruimte binnen OMF Internationaal, soms met afwijkende constructies. Ik vind het niet erg om buiten de geijkte paden en procedures te wandelen. Ik denk graag mee over nieuwe vormen van zendingswerk en uitzendingen. Bijvoorbeeld hoe we 55+-ers kunnen begeleiden naar Azië. Hun leven ziet er heel anders uit dan een jong stel / gezin wat de zending in wil gaan. Ik maak me hard voor hun plek in het zendingsveld. Dat kan zijn door een half jaar op en vervolgens een half jaar af in Azië te werken.

Waar lig je wel eens wakker van beroepshalve?
Ik krab mezelf wel eens op het hoofd rondom de complexe wettelijke verplichtingen zoals de ANBI- en AVG-regelingen. In de hectiek van de dag krijgt dit nog steeds onvoldoende aandacht. Daarnaast werken we met beperkte middelen en menskracht, terwijl ik zoveel kansen zie. Dat vraagt om het stellen van prioriteiten en de bijbehorende beslissingen zijn soms lastig. Het heeft ook zijn mooie kanten, het brengt je in een positie van afhankelijkheid en daar wil God je het liefst hebben.

Op 13 april organiseren we de jaarlijkse OMF-dag. Dat evenement geeft een piek qua werkbelasting. Er wordt dan veel van de OMF-medewerkers gevraagd. Toch is het goed om zo’n dag te organiseren en om contact te houden met de achterban en zending in Oost-Azië een gezicht te geven.

Welke accenten leg je als directeur binnen de organisatie?
We weten wie we zijn als OMF International met een geschiedenis van meer dan 150 jaar. Als OMF Nederland zetten we de laatste jaren sterk in op het thema aanbidding. Het helpt om onze identiteit nieuwe woorden te geven en accenten aan te brengen. In Openbaring 7:9 staat dat een grote menigte, die niet te tellen is, uit alle landen en volken, van elke stam en taal voor de troon van het Lam staat. Dat is wat ons drijft, en ons het verlangen geeft om de volken van Oost-Azië te bereiken. Het is ons verlangen om de aanbidding van God te verankeren in de organisatie, zowel bij de dagelijkse werkzaamheden op kantoor in Nederland of ver weg in Oost-Azië.

Qua organisatie ben ik bezig collega’s mede-eigenaar te maken van de OMF-missie en visie. Een klein Management Team hebben we vervangen door een groter overleg platform zodat er meer ‘ownership’ ontstaat. Daarbij nemen we de lopende zaken maandelijks door. De beslissingsbevoegdheid en eindverantwoordelijkheid ligt bij mij, maar ik wil besluiten graag samen nemen.

Welk moment is je bijgebleven en waarom?
Dat zijn eigenlijk twee momenten. In januari hadden we een weekend met kandidaat-zendelingen. We waren samen met zo’n twintig kandidaten en geïnteresseerden. Het thema was: ‘suffering in a broken world’. Op zondagochtend hadden we een moment van gebed en lofprijzing. Tijdens moeilijke momenten, is je belangrijkste wapen ‘God verheerlijken en aanbidden’. Juist dan zal God Zijn kracht laten zien. Die waarheid ervoeren we samen op dat ogenblik en dat bemoedigde mij. Het bracht ons op de plek waar we willen zijn: een plaats van aanbidding.

Tijdens moeilijke momenten, is je belangrijkste wapen ‘God verheerlijken en aanbidden’.

Een ander moment dat me bijbleef was het veldbezoek in Indonesië. Het was voor mij de eerste keer dat ik een plek bezocht waar de Islam zo dominant drukt op de hele samenleving. ’t Was een kort bezoek maar het raakte me om te zien hoe moeilijk is om uit te reiken naar deze groep. We hebben tijdens ons OMF Mission Event op 13 april een spreker uit Indonesië op bezoek om iets van deze realiteit over te brengen naar christenen in Nederland.

Hoe ziet OMF er over vijf jaar uit?
We zijn over vijf jaar een organisatie die verhalen vertelt over wat God doet in Oost-Azië. Ook zijn we een organisatie die christenen in Nederland aanmoedigt om te ontdekken hoe God hen wil gebruiken in Zijn Koninkrijk. Daarnaast hoop ik ook op een meer specifieke verandering. Ik merk dat de wereld snel verandert. Het aantal westerse mensen dat naar Oost-Azië gaat zal minder worden, en het aantal zendelingen uit Azië en Afrika zal toenemen. Ik zoek hoe we hen ook een stem in onze organisatie in Nederland geven. Zodat onze werkzaamheden reflecteren hoe Gods kerk en de zendingsbeweging er wereldwijd uit ziet. Momenteel is onze organisatie erg wit. Ik hoop dat we over vijf jaar een stap hebben gezet met een evenwichtiger wereldbeeld van zending.

Welke tien begrippen passen bij jou?
Denker, flexibel, snelle schakelaar, eigenwijs, gezins-man, intuïtief, avontuurlijk, onderweg zijn, opladen door alleen te zijn, plezier hebben op onbekend terrein.

Hoe geef je je geloof vorm?
Wil ik gevoed worden, dan moet ik langere tijd met God doorbrengen. Ik heb tijd nodig om in de rust te kunnen komen, zaken te doordenken en op te schrijven. Na onze remigratie heb ik anderhalf jaar met vallen en opstaan gezocht naar een juiste balans daarin. Gelukkig is God geduldig. Over een maand heb ik een retraite voor mezelf in geboekt. Daarnaast wandel ik een dagdeel per maand om te reflecteren. Dan neem ik mijn Bijbel mee, die ik lees terwijl ik een lekker bakkie koffie drink tijdens de wandelpauze.

Wie zijn jouw voorbeelden die je inspireren?
Dat zijn veel verschillende mensen. Andy en Carol Kingston-Smith, destijds docent aan Redcliffe College, hebben mijn ogen geopend voor de invloed van post-koloniaal denken en handelen, ook in de zendingswereld. Het westers wereldbeeld en westerse theologie beïnvloedt nog steeds veel van het zendingswerk.

Dichterbij in mijn familie waren er mijn grootouders. Zij leefden zoals het zo mooi gezegd wordt, ‘in de vreze des Heeren’. Dat hebben ze doorleefd en voorgeleefd, en aan hun kinderen en kleinkinderen doorgegeven. Op dat geloof mag ik weer voortbouwen. En ik mag het weer doorgeven aan mijn vijf kinderen.

Ik mijn jeugd las ik de biografie van de Amerikaanse zanger Keith Green. Zijn radicale omkeer en leven heeft mij ook erg geïnspireerd. Vandaag de dag kan ik ook genieten van de spreekbeurten van Jaques Brunt. Deze motiveren en inspireren me. Zijn radicale preken zijn gefundeerd in de Bijbel en hij verwoordt het op een toegankelijke manier.

Waar krijg je energie van?
Reizen naar nieuwe gebieden. Hoe werkt het daar in het onbekende? Dat je bij een supermarkt in een vreemd land met handen en gebaren duidelijk maakt wat je wil en er samen uit komt of juist niet. Of dat je in Nederland een bekende tegenkomt, een small talk hebt, maar al snel de diepte in gaat. “Hoe gaat het nu écht met je?” Ik wil tijd maken voor mensen. Er is altijd wel een moment dat je iemand kan bemoediging of liefdevolle woorden kan delen. Ik heb dat vanuit mijn opvoeding meegenomen. Mijn vader is predikant. We zeiden vroeger wel eens: “Papa preekt op zondag en mama door de week”. Maar er waren altijd woorden van hoop. Dat heb ik overgenomen.

We zeiden vroeger wel eens: “Papa preekt op zondag en mama door de week”

Wat zit in jouw ‘allergie zone’?
Ik ben allergisch voor conflicten. Zo’n situatie moet ik scheiden van mijn persoonlijke gevoelens. Als er een conflict is, moet ik het snel uitspreken en ‘afhandelen’. Dan wil ik best een stapje opzij doen en mijn eigen visie, mening aan de kant te zetten, zodat de vrede hersteld wordt. Vooral in de rol waarin ik nu zit is dat een uitdaging. Want je moet regelmatig lastige keuzes maken en daar hoort conflict bij.     

Wat vind je een positieve en negatieve eigenschap van jezelf?
Positief vind ik dat ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel heb en passie voor mensen. Ik ga best ver in de zorg voor (aanstaande) zendingswerkers. Een negatieve eigenschap is dat ik bij ‘oppervlakkige praat’ snel afwezig ben, omdat ik dingen niet interessant genoeg vind. Dan moet ik me echt ertoe zetten om het gesprek te blijven volgen.

Wat weet bijna niemand van je?
Ik heb vroeger gestotterd en dat heeft nog steeds een beetje effect op me, hoewel het gelukkig niet meer dwingend aanwezig is. In kleinere groepen is het geen probleem, maar als ik voor grotere groepen sta, dan voedt het mijn spreek-onzekerheid. Ik ben meer een pastor voor de kleine settings dan een prediker voor volle zalen.

OMF organiseert op 13 april het OMF Mission Event met als thema als deuren opengaan. Lees meer en bestel je kaarten.

Weer even in Nederland

Een vriend haalt me ’s ochtends op van vliegveld Zaventum bij Brussel. Na twee vluchten, met weinig nachtrust, moet ik nog wel even landen in West-Europa. Vers uit Afrika stop ik nog even bij mijn moeder in Gorkum en drink een kopje thee. Bijzonder om zo weer in de Nederlandse cultuur te rollen.

We zijn blij en dankbaar voor het gastgezin in Ede waar ik verblijf nu ik even in Nederland ben. Ik neem tijdelijk intrek in hun huis. Hun zolder is voor mij beschikbaar, ik kan aanschuiven voor een maaltijd of mijn eigen plan trekken. Dat is erg fijn. Ik kom met name voor de achtdaagse internationale missie & media-conferentie. Mijn bezoek aan Nederland is niet zozeer een verlof, maar meer een werktrip. Ik heb al afspraken staan met een aantal mensen die ik wil ontmoeten en seminars die ik wil volgen. Die kan ik weer gebruiken bij mijn media-missie in Afrika.

Aanpassen
Ik merk dat ik me makkelijk aanpas omdat ik veel reis voor mijn type zendingswerk in de media. Anders zou ik het mijn zendingswerk niet kunnen volhouden. Het geeft me energie dat ik nu gewoon buiten kan zitten en kan genieten van het voorjaars-zonnetje. In Afrika zoek je altijd de schaduw op. Een voorrecht om te genieten van de thuis-cultuur en het lente-klimaat. Ik vind het ook fijn om in de eigen taal te kunnen spreken, een zondagse dienst mee te maken en gevoed te worden.  

Geen zin in een frikandel- XXL
Het Nederlandse eten mis ik niet zozeer. Misschien omdat ik alweer vijftien jaar op het West-Afrikaanse zendingsveld zit. Ik ben niet zo van de suikerproducten zoals toetjes, hagelslag, drop, stroopwafel of frikandel XXL. In de Afrikaanse context wordt veel suiker aangeboden. maar uit gezondsheidsoogpunt ben ik minder suiker gaan eten. Maar als we zometeen zuurkoolschotel eten, dan geniet ik daar extra van.

Gewone Nederlandse dingen doen
Ik geniet erg van een hardlooprondje, een boswandeling of fietsen door de stad. Geweldig die ontluikende natuur, de vrijheid en de alledaagse Nederlandse dingen. Dat je niet over je rug kijkt wie je volgt, of dat iedereen je aankijkt omdat je een andere huidskleur hebt.

Boodschappenlijstje
Uit Afrika nam ik een lege koffer mee, met een plastic zakje met lege batterijen en lampen erin. Mijn koffer werd gelijk van de band gehaald en gecheckt. Gelukkig geloofden ze me mijn recycling-uitleg en kwam ook deze koffer aan. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat mijn klein chemisch afval in Afrika op straat belandt. Ik weet dat als je een plaatselijk zakje potgrond koopt er weleens een verdwaalde batterij of plastic in kan zitten.

Blije man
Voedselproducten staan niet op het boodschappenlijstje om mee terug te nemen. Wel allerlei technische dingen die mijn man besteld heeft en klaar liggen. Die kunnen we weer gebruiken voor de projecten. Mijn man zal blij zijn als ik weer terug ben. Om mij te zien, maar ook om de specifieke technische onderdelen waar hij op wacht.

Foto: Marco van Blijderveen – Pixabay

Online getuige zijn van Jezus

De laatste decennia zie je steeds meer gerichte initiatieven om het evangelie te delen via internet. Zending via internet biedt enorme kansen, zonder hoge (reis)kosten en met een heel beperkte ecologische voetafdruk. Organisaties als GlobalRize en Jesus.net zijn op grote schaal en wereldwijd bezig, maar er zijn ook persoonlijke initiatieven met een eigen pagina met christelijke teksten.

Internetzendeling
Ex-burgemeester Frans de Lange heeft een nieuw beroep ‘uitgevonden’: Hij noemt zichzelf internet-zendeling. Maar ook zonder die titel zijn steeds meer mensen actief om online te evangeliseren. Global Rize heeft inmiddels meer dan 200 mensen actief als chatmedewerker of als online bijbelmentor. Agapé, de organisatie achter Jesus.net, heeft 65 e-coaches die aan belangstellenden het evangelie uitleggen. In 2017 waren er 15 verschillende online vervolgcursussen waarvoor zich ruim 2300 mensen hebben aangemeld. De website IkzoekGod.nl trok in 2017 131.000 bezoekers, 15.400 bezoekers bezochten ik-wil-dood.nl en 13.000 bezoekers klikten op ik-wil-euthanasie.nl.

Talloze mogelijkheden
Er zijn ontzettend veel mogelijkheden om online te getuigen. Een nieuw fenomeen als podcast maakt een snelle opmars door. Korte filmpjes via social media worden steeds populairder. Bloggen op een eigen pagina is ook een goede manier om je geloof te delen. Internet-evangelist kun je worden via een organisatie of door zelf op social media of via een blog te vertellen en te getuigen van het Goede Nieuws!

Bron: MissieNederland-magazine – Ideaz, Jaarverslag 2017 Agapé | Foto: Pete Linforth – Pixabay