In dit dorp begonnen de kinderen een kerk

Photo Wall Evelien / ‘In een Afrikaans land waar ik regelmatig kom, bestaat een kerk die een poos geleden is begonnen door kinderen. De volwassenen in het dorp wilden het Evangelie niet aannemen, maar de kinderen wel. Er is nu ook een schooltje en gemeenschapstuin aangelegd. Ook dáár zijn het juist de kinderen die volop aan de slag zijn.’

Bekijk de hele Photo Wall van Evelien

Ezel achterop de motor

Photo Wall Evelien / Deze foto is genomen in West-Afrika. We reden er langs en dachten: ‘is dat een ezel?’ We zijn teruggereden en ik hing letterlijk uit de auto om deze foto te kunnen maken. In 15 jaar Afrika hebben we dit nog niet eerder gezien. Naar alle waarschijnlijkheid wordt het dier hier naar de markt gebracht. Hoewel het ezeltje er tevreden uit ziet, lijkt het me dat de schijn bedriegt.

Bekijk de hele Photo Wall van Evelien

Imaginary rock band

Photo Wall Evelien / Deze foto is genomen in Guinee, tijdens een tour langs verschillende kerk vieringen vanwege het 100-jarig bestaan. Deze oudere kerkleden kwamen naar de viering en mijn oog werd vooral getrokken naar hun speciale kledingstof (speciaal voor dit feest gemaakt) en positionering ten opzichte van elkaar. Alsof ze elk moment een optreden konden beginnen. Vandaar de titel: imaginary rock band 🙂

Bekijk de hele Photo Wall van Evelien

Besneden jongens doen aalmoesdans

Photo Wall Evelien / In Tanzania kwamen we deze jongens tegen. We hadden het al eens eerder gezien, maar toen had ik geen gelegenheid om hen te fotograferen. Deze jongens zijn kort geleden besneden. Ze staan langs de weg en vragen geld, terwijl ze zingen en dansen. Wij kwamen toevallig langs voor een werk field trip. Dit keer kon ik hen op de foto te zetten…

Bekijk de hele Photo Wall van Evelien

Hoe blijf je bij je leest als zendeling?

In het werk als zendeling zijn er regelmatig nevenactiviteiten. Soms worden die nevenactiviteiten groter dan je wilt of had kunnen bedenken. Hoe blijf je als zendeling bij je core business? Maar ook: hoe ben je flexibel in je roeping? We vroegen het zendingsfotograaf en cameravrouw Evelien.

Wat mij helpt om me te focussen is dat ik blijf praten met mensen om mij heen. Met God, met mijn man, met de uitzendende organisatie en met vrienden hier. Voor mij is een belangrijke graadmeter of ik vrede in mijn hart heb bij wat ik doe en laat. Mijn roeping speelt daarbij een leidende rol. Mijn roeping is om de lokale kerk en de groepen die ermee samen hangen toe te rusten, voor mij vaak via (bewegende) beelden. Soms maak je wel eens ‘een uitstapje’, maar het is belangrijk om te blijven evalueren waar je staat, zodat het niet afleidt van het doel waarvoor je oorspronkelijk kwam.

Niet anderen na-apen
Soms denk ik dat ik wat meer op de andere zendingswerkers moet gaan lijken. Door meer te preken tijdens zondagse diensten. Toen we dat tegen onze teamleider zeiden, was hij verbaasd en zei: “De gave die jij hebt gekregen moet je inzetten; spiegel je niet aan anderen!”

Coaching
Onder mijn bediening valt de laatste jaren dat ik samen met mijn man Afrikaanse jongeren coach. Dat vinden we belangrijk omdat we niet alleen skills willen ontwikkelen, maar ook karakters willen vormen die ertoe doen. Hiervoor hebben we in Nederland een coachingstraining gevolgd die we hier toepassen. Het coachings-gebeuren is een hulpmiddel om het beste uit de jongeren te halen, zodat ze zelf ook verlangens krijgen, dat ze leren dromen en dat vervolgens omzetten in doelen om naar toe te werken. Het gaat uiteindelijk niet om het werk, al moet het werk wel gedaan worden.

“Coaching is voor ons een stuk discipelschap en het voorleven van Christus door ons heen.”

Droom handen en voeten geven
Maria van 24 jaar was in Mali tot levend geloof gekomen en kwam uit een katholiek gezin. Haar moeder dacht dat ze gek was geworden. Maria had een hele duidelijke droom gekregen van God om te zorgen voor verlaten of getraumatiseerde kinderen of oorlogskinderen.  Maar hoe zou ze daar praktisch handen en voeten aan kunnen geven? Hoe kon ze Jezus blijven volgen? Ze wist het niet en een paar maanden geleden was ze erg ontmoedigd. Samen hebben we een vragenlijst doorgelopen. Met vragen zoals: Waarom ben ik hier? Wat is mijn droom? Wat is mijn passie?

POP
Uiteindelijk resulteerde het in een soort POP (Persoonlijk Ontwikkelings Plan). Maria’s droom was om kinderen in Rwanda te helpen, 6000 kilometer verderop. Als ze haar droom waar wil maken, moet ze eerst Engels leren, dus volgt ze nu een Engelse cursus op een serieus niveau. Daarnaast volgt ze nu in Togo een pastoraat-cursus zodat ze mensen beter kan begrijpen en begeleiden.

Waaier netwerk
Mijn man en ik coachen afzonderlijk zes jongeren. We hopen op een waaier netwerk, zodat dingen van binnenuit en blijvend gaan veranderen. Dat doen we naast ons werk, maar vinden we wel onder de roeping vallen ‘om de lokale kerk toe te rusten’.

Foto: Pixabay

Weer even in Nederland

Een vriend haalt me ’s ochtends op van vliegveld Zaventum bij Brussel. Na twee vluchten, met weinig nachtrust, moet ik nog wel even landen in West-Europa. Vers uit Afrika stop ik nog even bij mijn moeder in Gorkum en drink een kopje thee. Bijzonder om zo weer in de Nederlandse cultuur te rollen.

We zijn blij en dankbaar voor het gastgezin in Ede waar ik verblijf nu ik even in Nederland ben. Ik neem tijdelijk intrek in hun huis. Hun zolder is voor mij beschikbaar, ik kan aanschuiven voor een maaltijd of mijn eigen plan trekken. Dat is erg fijn. Ik kom met name voor de achtdaagse internationale missie & media-conferentie. Mijn bezoek aan Nederland is niet zozeer een verlof, maar meer een werktrip. Ik heb al afspraken staan met een aantal mensen die ik wil ontmoeten en seminars die ik wil volgen. Die kan ik weer gebruiken bij mijn media-missie in Afrika.

Aanpassen
Ik merk dat ik me makkelijk aanpas omdat ik veel reis voor mijn type zendingswerk in de media. Anders zou ik het mijn zendingswerk niet kunnen volhouden. Het geeft me energie dat ik nu gewoon buiten kan zitten en kan genieten van het voorjaars-zonnetje. In Afrika zoek je altijd de schaduw op. Een voorrecht om te genieten van de thuis-cultuur en het lente-klimaat. Ik vind het ook fijn om in de eigen taal te kunnen spreken, een zondagse dienst mee te maken en gevoed te worden.  

Geen zin in een frikandel- XXL
Het Nederlandse eten mis ik niet zozeer. Misschien omdat ik alweer vijftien jaar op het West-Afrikaanse zendingsveld zit. Ik ben niet zo van de suikerproducten zoals toetjes, hagelslag, drop, stroopwafel of frikandel XXL. In de Afrikaanse context wordt veel suiker aangeboden. maar uit gezondsheidsoogpunt ben ik minder suiker gaan eten. Maar als we zometeen zuurkoolschotel eten, dan geniet ik daar extra van.

Gewone Nederlandse dingen doen
Ik geniet erg van een hardlooprondje, een boswandeling of fietsen door de stad. Geweldig die ontluikende natuur, de vrijheid en de alledaagse Nederlandse dingen. Dat je niet over je rug kijkt wie je volgt, of dat iedereen je aankijkt omdat je een andere huidskleur hebt.

Boodschappenlijstje
Uit Afrika nam ik een lege koffer mee, met een plastic zakje met lege batterijen en lampen erin. Mijn koffer werd gelijk van de band gehaald en gecheckt. Gelukkig geloofden ze me mijn recycling-uitleg en kwam ook deze koffer aan. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat mijn klein chemisch afval in Afrika op straat belandt. Ik weet dat als je een plaatselijk zakje potgrond koopt er weleens een verdwaalde batterij of plastic in kan zitten.

Blije man
Voedselproducten staan niet op het boodschappenlijstje om mee terug te nemen. Wel allerlei technische dingen die mijn man besteld heeft en klaar liggen. Die kunnen we weer gebruiken voor de projecten. Mijn man zal blij zijn als ik weer terug ben. Om mij te zien, maar ook om de specifieke technische onderdelen waar hij op wacht.

Foto: Marco van Blijderveen – Pixabay

Viering honderdjarig bestaan van Guineese CAMA-kerken

Vanuit allerlei landen zijn we als groep bij elkaar met eenzelfde doel: de viering van het honderdjarig bestaan van de CAMA-kerk in Guinee. Samen vormen we een mooi stel. De Amerikaanse voorzitter van de CAMA John Stumbo, Dr. Jura, het Braziliaanse hoofd Afrika van het Wereld Alliantie Netwerk (AWF), verschillende zendingswerkers en vier videografen. Gebrek aan gespreksstof is er vanaf het eerste moment niet, al is de reis over Afrikaanse wegen verre van geriefelijk.

Bus buzz
Een blokkering van de smalle, kronkelige wegen vormt een extra uitdaging. Dit keer ligt er een container-vrachtwagen op z’n kant midden in de bocht, met een kronkelige sliert ongeduldige auto’s als gevolg. Onze chauffeur kruipt tussen twee vrachtwagens die een steile, maar niet gemakkelijke alternatieve route kiezen. Zo nu en dan knijp ik (Evelien) een oogje dicht.

Presidentiële besluiten
Tussen alle bedrijven door leer ik heel wat bij over de vroege geschiedenis van zowel missie als collega’s. Eén verhaal springt er uit, omdat zendingswerkers als enige expats mochten blijven in het onafhankelijke Guinee. Dit vanwege de goede, persoonlijke relaties die men toen had met de toenmalige president Touré. Na de afscheiding van Frankrijk wilde Touré het land van alle Franse invloeden zuiveren. Hij vertelde hen persoonlijk wie er wel en niet in het land mochten blijven.

Driemaal feest
Het honderdjarig bestaan werd in drie vieringen gevierd. De atmosfeer is uitgelaten en de lucht is verzadigd van vreugde en dankbaarheid. Het maakt niet uit dat één van de vieringen maar liefst twee uur later begint.

De eerste viering vond plaats in Baro, precies honderd jaar nadat het eerste missie-station in dat kleine dorp werd gevestigd. Voorganger Celestin Koffi predikte in deze samenkomst, die werd gehouden in een open veld met honderden aanwezigen. Dit is het dorp waar de eerste mensen de ‘man van de vrede’ vonden nadat de CAMA-zendelingen al vele dorpen in de regio hadden bezocht. Het hoogtepunt in Baro was het getuigenis van veel oudere vrouwen die afstudeerden aan de school die CAMA in 1946 oprichtte om onderwijs te bieden speciaal aan jonge meisjes.

Tweede viering trekt veel bezoekers
In de nabijgelegen stad Kankan vond de tweede viering plaats. Meer dan duizend mensen verzamelden zich in het Jeugdcentrum om te luisteren naar Gods woord, te zingen en te dansen in vreugde en aanbidding. Wanneer de zaal echt vol leek te zijn, konden er toch altijd weer meer stoelen bij.

Slotceremonie: dansend een stukje taart halen
In de hoofdstad Conakry vond de grote slotceremonie plaats. Het dak ging er pas echt af na het officiële programma. Honderden vreugdevolle broeders en zusters zongen urenlang en dansten hun vreugde en dankbaarheid uit aan de Heer. Voor deze gelegenheid was er een grote taart gemaakt. Al dansend kwamen de mensen langs om een stukje te bemachtigen.

Van 0 naar 35.000 kerkleden
De CAMA-kerk in Guinee, waar ook meerdere CAMA-zendelingswerkers actief zijn, heeft nu (honderd jaar later) meer dan 35.000 leden die in meer dan 600 kerken dienen. De nationale CAMA-kerk leidt ook twee theologische scholen en is begonnen met verdere cross-culturele missionaire activiteiten.

Feestvreugde
Het was bijzonder om overal waar we kwamen, dankbaarheid en vreugde te proeven over de vele jaren missiewerk. De feestelijkheden waren mede om die reden een genot om op beeld vast te leggen. En er moest natuurlijk ook worden gedanst, camera in de hand of niet!

OnMission volgt zendingswerker Evelien van CAMA zending in West Afrika. Maandelijks schrijft ze enkele artikelen.

Foto zendingswerker Evelien genomineerd

Photo Wall Evelien / De Nederlandse zendingswerker Evelien deed met deze foto mee aan een Amerikaanse fotowedstrijd. 48.000 inzendingen ontving de organisatie! De jury nomineerde Eveliens plaatje – samen met veertien andere foto’s – in de categorie ‘storytelling’. De finalisten en winnende foto’s worden gepubliceerd in het Click Magazine.

Spiegel-effect
Evelien maakte de foto in de warme zomer van 2018. Op de foto ligt Eveliens man uit te puffen na het laden van een zeecontainer met zware isolerende dakplaten. Naast de container ligt een knuffel te chillen, wat de foto een spiegel-effect geeft. Evelien: “Het is een eer dat uit de duizenden inzendingen mijn foto is gekozen, een aanmoediging om door te gaan met het vertellen van verhalen via beelden!”

Bekijk Eveliens hele Photo Wall

Zendelinge genomineerd voor fotowedstrijd

De Amerikaanse fotowedstrijd ontving meer dan 48000 ingezonden foto’s. De Nederlandse zendingswerker Evelien stuurde onderstaande foto in. De jury nomineerde deze foto samen met veertien andere foto’s voor de categorie ‘storytelling’. Tijdens het Click Away-event in Dana Point, California van 8-10 februari is de foto ‘passed out’ op groot formaat te bekijken en zijn de finalisten en winnende foto’s gepubliceerd in het Click Magazine.

Deze spontane foto maakte Evelien tijdens de warme zomer van 2018. De stalen containers absorberen de zon en de container wordt een oven. Op de foto ligt Eveliens man uit te puffen na het laden van de zeecontainer met lompe isolerende dakplaten. Naast de container ligt een knuffel te ‘chillen’ wat de foto een spiegel-effect geeft. Evelien: “Het is een eer dat uit de duizenden inzendingen mijn foto is gekozen, een aanmoediging om door te gaan met het vertellen van verhalen via beelden!”

Dorp en hemel houden adem in

De dorpsmenigte houdt de adem in. Zal het deze avond eindelijk lukken om één van de belangrijkste scenes uit de film op te nemen voordat de hemelsluizen zich openen? Een collega stelt zich strategisch op tussen de filmplek en het huis van de duivel. Met uitgestrekte armen roept hij om Gods hulp.

De afgelopen twee avonden konden we de betreffende scene niet filmen, omdat stortbuien en onweer ons dwongen vroegtijdig in te pakken. In deze scene ziet Adama, de hoofdrolspeelster, Jezus in haar droom. Dat deze ontmoeting plaatsvindt tegenover de moskee en naast het door de dorpelingen gebouwde ‘huis van de duivel’ lijkt alles te maken te hebben met de tegenslag die we ondervinden.

Ook de voorganger, plaatselijke partner van dit filmproject, heft zijn ogen op naar de hemel. Na enige tijd kijkt hij ons zelfverzekerd aan: ‘Vanavond zullen we deze scene filmen’. De bijbeltekst uit Efeze 6 komt boven, waarin duidelijk staat dat we niet te strijden hebben tegen vlees en bloed, maar tegen de duistere machten in de hemelse gewesten.

Zodra we enkele druppels voelen zetten we een tent op boven de camera’s en voeren we de snelheid op. De groep omstanders is deze avond door de regen kleiner, waardoor het harde gepraat en gelach de opnames minder hindert. We dienen als entertainment voor het hele dorp. Er is geen elektriciteit aanwezig en er zijn dus ook geen ontspanningsmomenten voor de buis.

De spanning stijgt zodra de scene meerdere keren gespeeld moet worden om de juiste performance op beeld vast te leggen. Ook de Jezus verschijning verloopt niet direct vlekkeloos. Het publiek kijkt ademloos toe, zodra hij uit de schaduw tevoorschijn komt en zijn doorboorde handen naar Adama uitstrekt. De toeschouwers ademen weer hoorbaar en juichen zodra het laatste beeld is opgenomen.

Foto: BTwienClicks